Evangelieprikje 2015

Elk bedrijf heeft wel eens een dipje, ook qua sfeer tussen de mensen die er werken. Om dat laatste te voorkomen of op te lossen, kan men een teambuilding organiseren. Met allerlei activiteiten probeert men dan de samenhang in de groep te verstevigen. Ik moest aan zo’n teambuilding denken toen ik het evangelie van vandaag las. Het verhaal situeert zich net voor Jezus naar Jeruzalem trekt, ook hier is het moraal wat gezakt. Jezus neemt Zijn leerlingen de berg op, de plaats waar aarde en hemel in het oude wereldbeeld samen komen. Daar ontmoet  Jezus twee stralende voorbeelden: Elia en Mozes. Mozes die het volk wegleidde uit het slavenbestaan met de tien geboden als gps is ook diegene die op weg was naar het beloofde land maar er nooit voet in heeft gezet. Maar God heeft hem eigenhandig begraven, Hij is bij God geborgen. Even stralend als toen hij met de geboden van de berg kwam, staat hij nu weer op de berg als symbool voor de Wet. De andere figuur – Elia -is dan weer het symbool voor de profeten. Het is deze man die in een wagen van vuur ten hemel is gevaren. Ook hij is bij God geborgen. Twee belangrijke mannen die het een en het ander meegemaakt hebben, maar hun geloof en roeping altijd trouw gebleven zijn. Ook twee monumenten die de heersende Messiasverwachting wat kunnen bijstellen. Zowel de Wet als de Profeten tonen geen militaire leider, geen overheerser als Messias maar wel iemand die ten dienste staat van. De ontmoeting geeft Jezus moed want ook Hij begint weer te stralen. Daar waar het eerst en het Tweede Testament elkaar ontmoeten, mogen de leerlingen ervaren wie Jezus echt is: Gods geliefde Zoon. Nog voor Jezus met Zijn leerlingen Jeruzalem en het lijden bereikt, is het hier al even Pasen. Petrus vindt het goed zo en wil deze hemelse toestand “freezen”, maar dan zou Jezus Zijn roeping uit de weg gaan. Want, net als Abraham in de eerste lezing is ook God bereid Zijn Zoon te offeren. Bij Abraham is het uiteindelijk niet gebeurd, een mooi verhaal om te zeggen dat God geen mensenoffers wil. Maar Gods liefde gaat dus nog ietsje verder … hoewel sommigen dat juist zullen zien als liefdeloosheid.

Maar wat moeten wij nu met dit verhaal? Wel, ook wij zijn altijd onderweg tussen de liefde en de leegte zoals Stef Bos zong. Als christenen hebben we het vandaag niet altijd gemakkelijk. Ik wil niet zeggen dat we martelaren zijn, verre van maar geloven impliceert toch ook altijd twijfel. Ook wij hebben persoonlijk wel eens een geloofsdipje, ook als gemeenschap kan je dat overkomen. Vraag is dan: naar welke berg kunnen wij trekken? Wie kan ons hart weer in vuur en vlam zetten voor de Blijde Boodschap? Sommigen zullen antwoorden dat onze paus een meer dan verdienstelijk poging onderneemt. Deze paus slaagt er inderdaad weer in om het katholieke geloof weer wat aantrekkelijker te maken. Maar Rome is ver en een man, zelfs een paus, kan niet alles. Naast de paus hebben we, denk ik, willen we als gelovige en als gemeenschap overleven, ook nood aan “teambuilding”.  In een kerk in crisis is het niet denkbeeldig dat  de “heilige rest” overactief wordt, dat we verdrinken in vergaderen en van alles doen. Dat houdt niemand vol en dat is ook niet wat de Kerk vandaag nodig heeft. De Kerk heeft nu nood aan mensen die stralen, die Gods liefde voor de mens zichtbaar maken, die warm – en barmhartig als God in het leven staan. Mensen die de vreugde van het geloven die vanuit hun diepste kern komt, uitstralen omdat ze zich door God bemind weten en gedragen, wat er ook moge gebeuren. Het zijn die mensen die ons kunnen inspireren, die ons een hart onder de riem kunnen steken om door te gaan. Wie weet, misschien zijn we zelf zo’n mens voor medegelovigen.  Maar om elkaar echt te kunnen ondersteunen en inspireren moeten we tijd en ruimte maken voor ontmoeting, van hart tot hart. Gemeenschapsvorming in de echte zin van het woord, daar zou elke kerkelijke herstructurering moeten mee beginnen. Helaas zien we hoe telkens weer structuren aangepast worden en er dan maar van de gelovigen verwacht wordt dat ze volgen. Eerst thuiskomen bij onszelf, bij God en bij onze medegelovigen, daar kan een echte Kerk beginnen. Geven we onszelf en elkaar daar tijd en ruimte voor? We hoeven geen teambuilding te doen met vertrouwensspelletjes of gevaarlijke, halsbrekende activiteiten. Neen, we moeten groep vormen, gemeenschap rond bijvoorbeeld de Bijbel. Daar ploeterend je weg in vinden, da’s ook al een serieuze stunt. En als we daar zouden in slagen, dan is het gevaarlijk om in die beperkte, gezellige kring te blijven. Het evangelie leert ons vandaag dat die gemeenschapsvorming en ondersteuning noodzakelijk is maar dat onze roeping er toch in bestaat ook aan anderen die Blijde Boodschap te verkondigen, in woorden en daden, zonder onszelf of anderen te overvragen. Gewoon proberen als mens, medemens, broeder of zuster van elkaar te leven, zou al een grote uitstraling kunnen hebben. Ook eens de berg op, misschien wel een mooi vastenpuntje.