Een bergtocht in de Alpen..

Beste vrienden,

Ik herinner me een onvergetelijk verlof in de Alpen. Ik was veertien toen en ik mocht met mijn oom van tweeëntwintig mee op een bergtocht. We vertrokken van Sankt Bartolomä, een kleine kapel bij het uiterste einde van de Beierse Königssee, en klommen steil omhoog naar het „Steinerne Meer“. Het was een mooie, maar een zeer inspannende tocht op een goed voorbereid bergpad, waar voorheen ook reeds heel veel anderen gebruik van hadden gemaakt. Maar voor mij was het een echte uitdaging. 

In het begin ging het nog gemakkelijk, maar toen de zon was opgegaan en de weg steiler werd, toen de eerste drukpunten in mijn bergschoenen de kop opstaken, was het elan er wel wat uit. Mijn benen begonnen zwaarder te worden en ik begon me soms al af te vragen of het wel zo’n goed idee was geweest om daar naar boven te klimmen. Na drie, vier uren klimmen kwam dan het dode punt. De tocht was nu een echte marteling. Maar dan kwamen we aan dat beroemde uitkijkpunt. Na een langgerekte bocht konden we voor de eerste keer, en dan nog wel in het volle zonlicht, genieten van het prachtige uitzicht op de voor ons oprijzende bergtop.

Die blik op de berg kon maar over een afstand van honderd meter. Maar die korte blik was voldoende om ons ervan te overtuigen dat het de moeite waard was om die grote inspanning te leveren en om de weg helemaal ten einde te lopen. En zeker in het volgende half uur was de nawerking van dat beeld voldoende om me te laten vergeten dat de weg nog steeds even moeilijk was als voorheen.

Goede vrienden, ik weet niet of jullie soms ook dergelijke bergwandelingen maken, maar zelfs wanneer dat niet zo is, dan kunnen jullie je die situatie waarschijnlijk ook wel goed voorstellen. Wat je beleeft op een dergelijke tocht is voor mij best te vergelijken met het menselijke leven zelf.

Dergelijke bergtochten zijn indrukwekkend mooi, en bijna niemand herinnert ze zich als negatief, maar ook niemand zal tegenspreken dat het enorm veel inspanning vraagt, dat het dikwijls pijn doet om die top te bereiken. Men herinnert zich de bleinen aan de voeten en ook de aanhoudende spierpijnen. Het is dan ook te begrijpen dat men zich dikwijls afvraagt waarom men, in Gods naam, vrijwillig aan die zware tocht is begonnen.

Voor mij is dat de meest toepasselijke gelijkenis voor onze eigen levensweg. Want ook in ons leven gaan we soms door met stenen bezaaide, lange steile dalen. Het klopt niet wanneer sommige mensen zeggen dat het leven alleen maar mooi zou zijn. Het is helemaal niet alleen maar mooi, het is soms ook bikkelhard en moeilijk. Er zijn tenslotte zoveel dingen om je zorgen om te maken, gelukkig meestal maar kleine zorgen. Maar die zorgen maken het ons dikwijls moeilijk om helemaal gelukkig en tevreden te kunnen zijn.

En wat dan met die mensen in onze omgeving die zware problemen hebben. Die misschien zulke zware pijn lijden, dat ze er eigenlijk alleen nog maar op wachten om toch eindelijk te mogen sterven? En dan is daar ook nog dat negenjarig kind, dat we enkele weken geleden in het graf hebben gelegd. Het leven is niet altijd mooi, het is soms ongelooflijk hard. Goed te vergelijken met een zware bergtocht met steile hellingen en diepe stenige dalen. Wegen waar je doorheen moet om je einddoel, die prachtige top, te bereiken. Bij een bergtocht helpt het dan ook, wanneer je af en toe een blik gegund wordt op het einddoel, waardoor je weer beseft waarom verdergaan de moeite waard is. En in het echte leven is het ook niet anders.

God zij dank kennen wij in ons leven ook dergelijke ogenblikken. Ogenblikken waarop je het doel kan aanvoelen. Zoals de leerlingen in het Evangelie van vandaag, een ervaring van volmaakt geluk mochten beleven. U kent dergelijke ogenblikken van geluk toch ook, in uw leven zijn die er zeker ook.  Ogenblikken waarop je de indruk hebt dat je het geluk gewoon in de hand houdt. Momenten waarop wij, net zoals Petrus in het Evangelie, liefst drie tenten zouden bouwen. Momenten die we absoluut willen vasthouden en waarvan we wensen dat ze nooit voorbij zouden gaan. We kunnen ze nu nog niet vasthouden, meestal zijn het korte momenten, weinige momenten waarop het geluk in ons leven oplicht, zoals we het in de alledaagse sleur amper kennen.

Maar dat zijn ogenblikken die ons, net zoals dat uitzicht op de top tijdens de bergtocht, aantonen dat de inspanningen die we moeten leveren om ons doel te bereiken, echt de moeite waard zijn. Dat het, ondanks de steile hellingen en de stenige dalen, loont om verder te gaan, dat het leven echt de moeite waard is.

Ik wens jullie, juist in deze dagen voor Pasen, veel dergelijke geluksmomenten, veel momenten op uw levensweg waarop je een stukje gelukzaligheid in je leven ziet oplichten. Want dergelijke momenten helpen. Ze helpen je om de volgende hindernis op je levensweg, ook wanneer die met vele stenen bezaaid zou zijn, met veel vertrouwen het hoofd te bieden en te overwinnen.

 Amen.